Muhammet Musa Budak

The study investigates into the motivations driving Syrian agricultural workers to migrate to Türkiye, attributing this movement to the prevalent conflict and economic instability in Syria, contrasting with Türkiye's perceived safety and abundant job opportunities in agriculture. Before the crisis, Syrian workers engaged in traditional farming activities in both countries, but post-crisis, they shifted towards similar agricultural tasks in Türkiye. Despite longer work hours and higher wages in Türkiye, many workers still struggle to meet their families' basic needs due to economic constraints. Various coping mechanisms are observed, including reliance on family support, and borrowing. While humanitarian aid plays a crucial role post-crisis, limited opportunities for additional employment persist in both countries. Despite challenges, the agricultural sector offers advantages such as seasonal employment and inclusivity, with women and multiple family members participating. Syrian workers in Türkiye contribute to increased agricultural productivity without requiring work permits, but their influx poses integration challenges for the host country. These findings shed light on the complex dynamics surrounding the experiences of Syrian agricultural workers in Türkiye, offering insights into refugee integration and labor market dynamics in the agricultural sector.

İnsanların çeşitli nedenlere bağlı olarak yer değiştirmesinin bir sonucu olan göç, beraberinde yeni fırsatlar ve sorunları da ortaya çıkarmaktadır. Göçün bir sonucu olarak göç alan ve göç veren yerler de bir takım değişime uğramaktadır. Ayrıca, göç eden insanların düşünce ve davranışları da bu durumdan etkilenmektedir. Göç sürecinin değerlendirilmesinde, göçün sebeplerinin, döneminin, göçmenlerin ve göç alan ülkelerin durumlarının ayrı ayrı değerlendirilmesi önem arz etmektedir. Göçlerin yalnızca ülke içinde değil ulus ötesi etkileri sebebi ile göç alan ve veren ülkelerin farklı politikalar geliştirmesini beraberinde getirmiştir. Almanya tarihinde göç, göç politikaları ve göçmenlere yönelik yasal statü süreçlerinin analiz edildiği çalışmayla, bir Avrupa Birliği (AB) ülkesi olan Almanya’nın geçmişten günümüze karşılaştığı göç ile bu alanda geliştirdiği ve uyguladığı göç politikaları karşılaştırmalı bir yaklaşımla analiz edilmiştir. Çalışma, Almanya’nın ihtiyaçlarına göre göç politikalarını değiştirerek dinamik bir süreç yönetimi benimsediğini göstermektedir. Almanya’nın ekonomik ve sosyal istikrarını sürdürebilmenin göç olmadan mümkün olmayacağı değerlendirilmektedir. Ancak farklı etnik yapılar ve kültürlerden gelen göçmenler ülke içerisinde tartışmalara yol açabilmektedir. Almanya’nın uyguladığı göçmen politikaları göçmen nüfusun istihdamı ve barınmasına önemli imkanlar sağlamaktadır. Bu yaklaşımın Avrupa’da huzurun sağlanmasında büyük rol oynadığı değerlendirilmektedir. Aynı zamanda Almanya’nın göçmen politikaları bazı toplumsal sorunlara neden olmakta ve göçmenlerin entegrasyonunu zorlaştırmaktadır. Bu sorunun çözümüne yönelik olarak Almanya’nın sürdürülebilir bir göç yönetimi politikası oluşturmasına yönelik ulusal ve uluslararası çalışmaları konunun paydaşlarını içerecek şekilde yapması gerekmektedir.

Development in communication technologies and digitalization have deeply affected the norms, goals and working procedures of public diplomacy actors and institutions. This article discusses digitalization of public diplomacy and communication with two different dimensions. The first part is a functional dimension that focuses on the use of digital communication tools in public diplomacy activities. Effects of digital communication platforms on the working procedures and activities of public diplomacy institutions and the use of digital technologies in the evaluation of public diplomacy activities will be discussed. In the second part, how the values and norms of the digital society affect the practice of public diplomacy and the value perceptions of its practitioners will be analyzed with a normative approach. Digitalization of public diplomacy processes cannot be understood without characterizing the digital society that emerged with developments in communication technologies. Digitalization in public diplomacy is an ongoing process where every country is at different levels. Although digitalization has caused radical changes from the language of public diplomacy to the use of social media in policy making, it has not been able to prevent the ongoing discussions in terms of values. As a requirement of digital society, structures of public diplomacy institutions should be flexible and may use digital technologies in innovative ways. Their response to innovation may not be immediate, but over time they are expected to learn to balance the possibilities of digital technologies, the demands of the digital society and their own goals.