SYSeyhan Yılmaz

Seyhan Yılmaz

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article


Seyhan Yılmaz has a total of 23 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Open Access

    Rebii Gorbon’un Türk Seramik Sanatına ve Endüstrisine Katkıları

    by Seyhan Yılmaz, Metin Han Kuruoğlu

    Bu araştırmada, mimar ve seramik sanatçısı Rebii Gorbon’un Türk seramik sanatı, tasarımı ve endüstrisine olan katkıları ile Gorbon Seramik Fabrikası’nın kuruluşu ve faaliyetleri ele alınmıştır. Araştırma yöntemi literatür taraması ve röportajlar aracılığı ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın kapsamı, Rebii Gorbon’un seramiğe yöneldiği ilk dönem çalışmalarını, sanatsal üretimlerini ve Gorbon Seramik Fabrikası’nın ilk üretim süreçlerini içermektedir. İlgili çalışmada ele alınan konu, seramik sanatına sağlanan tarihsel ve sanatsal katkıların görünür kılınması açısından önem taşımaktadır. İstanbul doğumlu olan Rebii Gorbon, Cumhuriyet Dönemi’nin önemli mimarları arasında yer almakla birlikte, seramik sanatçısı kimliğiyle de sanat alanına değerli katkılar sunmuştur. 1952 yılında Mecidiyeköy’deki yazlık evinin bahçesinde kurduğu seramik atölyesinde ilk seramik kaplarını üretmeye başlamış; bu süreçte özellikle dekoratif objelere yönelmiştir. İlk sergisini Beyoğlu Olgunlaşma Enstitüsü’nde açmış, ardından Füreya Koral ile tanışmasıyla birlikte sanat ağırlıklı çalışmalara yönelmiştir. Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde özellikle İznik çinilerine odaklanmış; malzeme, üretim teknolojisi ve renkler üzerine yoğun kişisel araştırmalar yapmıştır. Avrupa’nın çeşitli bölgelerinde seramik sanatı üzerine incelemelerde bulunmuş, aynı zamanda seramik hammaddesi bakımından zengin olan Bozüyük, Bilecik gibi Anadolu yörelerinde ve İstanbul çevresinde seramik tarihi ve hammadde kaynakları olan kil ve kaolin ocakları üzerine saha araştırmaları yürütmüştür. Yurtiçi ve yurtdışında seramik üzerine çeşitli araştırmalar yapan Rebii Gorbon 1958 yılında Gorbon Seramik Fabrikası’nı kurarak Türk seramik sanayisinin gelişiminde öncü bir rol üstlenmiştir. Rebii Gorbon 1985 yılında da Gebze’de ikinci fabrikasını kurmuştur. Fabrikayı oğlu Aziz Gorbon’a bırakan Rebii Gorbon, 1993’te yaşamını yitirmiştir. Sonuç olarak, 1952 yılında dekoratif objeler üretimiyle başladığı seramik yolculuğunu, kurduğu fabrikalar aracılığıyla sanayi boyutuna taşıyan Rebii Gorbon, adını taşıyan “Gorbon” markasını oluşturmuştur. Bu marka, sofra eşyalarından çeşitli formlarda seramik objelere, hediyelik ürünlerden Osmanlı çinilerine kadar uzanan geniş bir ürün yelpazesi sunmuştur. Üretim repertuvarı oldukça zengin olmakla birlikte, Gorbon’un özellikle yapı malzemelerine yönelmiş olması, mimarlık formasyonunun üretim pratiğine yansıdığı düşüncesini desteklemektedir.

  • Plastik Sanatlar Alanında Günümüz Çini-Cam-Seramik Sanatçı Seçkileri 4

    by Ceren Cengiz Yanar, Fadliye Yılmaz Demir, Fidan Tonza Helvacıkara, Firdevs Müjde Gökbel Yavuzoğlu, M. Berrin Kayman, Memduha Candan Güngör, Onur Fındık, Pınar Güzelgün Hangün, Senanur Dodevski, Seyhan Yılmaz

  • Open Access

    Plastik Sanatlar Alanında Günümüz -Cam- Seramik-Çini Sanatçı Seçkileri-2

    by Aylin Önen, Betül Aytepe Serinsu, Burcu Karabey, Erdal Ünsal, Ezgi Yemenicioğlu Negir, Füsun Çövenoğlu, Onurcan Erdal, Özlem Özer Tuğal, Semiha Atabey, Senanur Gündoğdu Dodevski, et al.

    Bir Akademisyenin Çömlekçi Tornasında Yolculuğu: Canan Güneş Aylin ÖNEN Seramik Sanatında Mekana Özgü Yaklaşımlar ve Teknolojik Yansımalar; Hatice Aybike Karakurt Betül AYTEPE SERİNSU Yaşamın Duyumsandığı Seramikler: Candan Tervıel’in İzinde Burcu KARABEY Görüntüde Ayrıksı Ama Özde Benzeşik İki Malzemenin Mitolojik Ve Geleneksel Bağlamda Seramik Serüveni: Hakan Ergun Erdal ÜNSAL Tuba Batu’nun Seramik Heykellerinde Kadın ve Annelik Kavramları Üzerine Düşünceler Ezgi YEMENİCİOĞLU NEGİR Çevreye Duyarlı Bir Sergi; Sende Yapabilirsin (DIY) Ali Temel Köseler Füsun ÇÖVENOĞLU Sanatta Malzeme ve Mekânsal Algı: Hasan Numan Suçağlar’ın Seramik Perspektifi Onurcan ERDAL Arslan’ın Eserlerinde İmgenin Hacim Bulduğu Form: Sessiz İletişimin Var Oluş Hikayesi Özlem ÖZER TUĞAL Eliza AU Heykelleri ve Mimari Etkileşimler Semiha ATABEY Türk Geleneğinin Işığında, Geleceğe Miras Eserleri Ülkemize Kazandırmayı Misyon Edinen Sanatçı: Özlem Özer Tuğal Nermin DEMİRKOL Zamansız Bir Seramik Sanatçısı: Prof. Dr. Sevim Çizer Senanur GÜNDOĞDU DODEVSKİ Form-Malzeme-Teknik: Bilgehan Uzuner’in Sanatında Çapraz Disiplinler Tuba BATU Gelenek ve Çağdaşlık Arasındaki Sınırları Sorgulayan Sanatçı; Burçak Bingöl Yasemin TANRIVERDİ Çok Yönlü Sanatçı Kimliği ile Senanur Gündoğdu Dodevski Betül AYTEPE SERİNSU Seramik Biçimlendirmede Sınırları Zorlayan Sanatçı: Eliza AU Seyhan YILMAZ

  • Open Access

    FOLKLORİK SERAMİK BİBLOLAR

    by Alime Belleyi̇ci̇, Seyhan Yilmaz

    Anadolu kültürünün en köklü unsurlarından birisi olan giyim kuşam kültürü büyük zenginliğe sahiptir. Bu zenginlik yedi coğrafi bölgenin yanı sıra illerde, bağlı bulunduğu ilçelerde ve hatta köylerde bile benzer ve farklı yönleriyle göze çarpmaktadır. Söz konusu zenginlik bağlı bulunduğu yerin yaşamı, inançları ve gelenekleriyle şekillenmektedir. Ancak içinde bulunduğumuz çağın etkileriyle geleneklerin değişmesi, buna bağlı olarak modanın da evrimleşmesiyle giyim kuşam kültürü zamanla değişmektedir. Çoğu giyim geleneği yok olmuş veya yok olmaya yüz tutmuştur. Tamamen yok olan giyim kültürüne ait bilgilere kayıtlar üzerinden ulaşılmaktadır. Bu makalede kaybolmaya yüz tutmuş olan Anadolu folklorik giyim kuşam kültürünün seramik biblolar üzerinden izi sürülmektedir. Anadolu’da seramik sanatının tarihi incelendiğinde figürlü objeler olarak ilk örneklerin Ana Tanrıça heykelcikleri ile başladığı görülmektedir. Sonraki dönemlerde mezar hediyesi, oyuncak ve biblo gibi figürlerle devam etmiştir. Bu çalışmada tarihsel süreçte üretilen figürlü objeler ele alınarak 12. yüzyıldan itibaren üretilen seramik biblolar Anadolu folklorik giysileri açısından incelenmiştir. Çalışma kapsamında özellikle kadın folklorik giysilerinin ele alındığı Türkiye’deki dört coğrafi bölgeden Ankara, Ardahan, Bursa, Çanakkale, Tokat ve Yozgat illerine ait folklorik giysili biblolar seçilmiştir. Çalışmanın amacı ve buna bağlı önemi, kaybolmaya yüz tutmuş geleneksel kültüre dikkat çekmek, gelecek nesillere farklı sanat disiplini aracılığı ile ilgili kültürün tanıtımını sağlamak ve Türkiye’de üretilen biblo geleneğinin mevcut durumunu ortaya koymaktır. Sonuç olarak Avrupa’da çeşitli fabrikaların üretimi olan Anadolu’ya özgü ilk bibloların, kaliteli ve ince işçilikleriyle porselenden yapıldıkları görülmüştür. Biblolarda Osmanlı Dönemi’nin giyim kuşam kültürü ile saray halkının betimlendiği anlaşılmıştır. 12. yüzyıldan başlamak üzere Anadolu’da üretilen örneklerin çoğunlukla çini ve seramik olarak düşük dereceli bünyeler olduğu, yine o dönemin geleneksel unsurlarının biblolar üzerinde sergilendiği bilgisine ulaşılmıştır. Günümüz örnekleri arasından seçilen altı farklı ilin folklorik biblo figürlerinde; her bir figürün üzerinde ayırt edici giysi özelliklerinin betimlenmiş olduğu gerek kumaşlardaki ayrıntıdan gerekse aksesuarlar açısından ince işçilik örneklerinin dikkat çektiği görülmüştür.

  • Estremoz’un Seramik Figürleri

    by Seyhan Yılmaz, Ayşe Gökoğlu

    Estremoz şehri, Portekiz’in Alentejo bölgesinde konumlanmıştır. Köklü bir seramik kültürüne sahip olan Estremoz’da 13. yüzyıldan itibaren günlük kullanıma yönelik kapkacaklar üretilmiştir. 17. yüzyıldan itibaren ise kapkacakların yanı sıra figürlü objeler de üretilmeye başlanmıştır. Çoğunlukla inançların bir parçası olarak üretilenlerle birlikte günlük yaşama ilişkin sahnelerin de ele alındığı objelerde, kültüre ilişkin bilgiler aktarılır. Bu araştırma Estremoz’un seramik figürleri ile sınırlı tutularak söz konusu seramiklerin geleneksel kültürdeki yeri ve önemi ortaya konulmaya çalışılmıştır. 17. yüzyıldan beri sürdürülen bu köklü geleneğin günümüze kadar yozlaşmadan devam etmiş olması çalışmanın önemini oluşturmaktadır. Çalışmada, Estremoz kil figürlerinin üretim, pişirim ve dekor yöntemleri incelenerek seramik alanına katkı sağlanması amaçlanmıştır. Bu figürler, genel olarak Portekiz halkının yaşamına ve inançlarına ait olmak üzere iki gruba ayrılmaktadır. İlki Hristiyan ikonografisi konulu kompozisyonlar olup çoğunlukla yöre halkının ibadet ritüellerinde kullanılmak üzere üretilmiş olan objelerdir. Bunlar arasında azizlerin tasvirleri, Noel ve Hz. İsa konulu kompozisyonlar bulunmaktadır. Diğeri ise yerel halkın günlük yaşamına ilişkin sahneler olup Alentejo halkından kimseler, çeşitli hayvanlar ve aşkın gözü kördür düşüncesini ya da baharı simgeleyen figürleri içermektedir. Söz konusu gelenek, usta sanatçılar tarafından yeni öğrenenlere bilinçli olarak aktarılmaktadır. Ürünler serbest biçimlendirme ile yapılmakta, bisküvi pişiriminden sonra soğuk boyalarla renklendirilmektedir. Sonuç olarak, ilgili geleneğin objeleri Portekiz ve Estremoz kültürünü yansıtması açısından önemli görülmektedir. Söz konusu sanatın UNESCO’nun Somut Olmayan Kültürel Miras Listesi’ne 2017 yılında “Estremoz Kil Figürleri” olarak eklenmesi ile seramik kültürünün yaygınlaşması ve koruma altına alınması Estremoz’un öne çıkmasını sağlamış, bu durum yörenin ekonomi ve turizm bakımından gelişmesine yardımcı olmuştur.

  • CERAMIC TREES EMULATING NATURE AESTHETICS WITH TROMPE L'OEIL TECHNIQUE

    by Seyhan Yilmaz

    In this article, the trompe l'oeil technique and the ceramic tree forms created by the related technique are examined. The term trompe l'oeil means deceiving the eye in French. The term was first used in 1803 to describe a specific type of description. It has been characterized by the idea that what appears is not real, and this is an illusion of the eye due to hyper-realistic appearances that are very similar to reality. The trample 1 'oeil technique has also been described as "Any drawing, painting, etc. trying to give the impression of reality without aiming at a pictorial effect on a plane with art content." Although the trompe l'oeil technique initially manifested itself in the field of painting, ceramic examples were also included in the following years. The technique in question, which is characterized as an illusion of the eye due to hyper-realistic views that are very similar to reality, not reality, is very difficult to apply on ceramic surfaces. While it is possible to instantly see the result of the color applied to the surface in painting works, the fact that the pigments applied to the surface in ceramic works subsequently change in the atmosphere of the furnace which makes makes it difficult to apply this technique in ceramic works. The applicability of the technique on ceramic surfaces requires special methods and techniques. In such studies, success is achieved as a result of many trials. It has been observed that some artists process fine details in their production processes to better reflect the texture of the tree, while others apply a similar creation to situations that occur in natural formation. In this process, it is understood that they try to capture random tissues to obtain natural tissues such as kneading, stretching and compressing the mud. It has been observed that some artists have pre-colored the body to achieve a realistic appearance, using clay or grog bodies with paper doped. On the other hand, it was also understood that they interfered with some works with acrylic sizes. Trompe l'oeil ceramic works, which are put forward by imitating nature, are the study of the tree, which is a part of nature, with the soil, which is again a part of nature. Artists explained their thoughts by thinking that clay naturally takes on the characteristics of the soil, observing the tree excites creative expression, because it shows the promise of renewal in birth events, and the inevitability of new life through death and decay in aging processes. Many artists working with the related technique emulated nature with works similar to trees and wood, and based the content of the works on a conceptual basis. In their works, they tried to explain concepts such as growth, aging and death through trees. It has been observed that they dealt with not the green aspect of nature but generally rotting and burning wood pieces, dry branches, and other elements related to the trunk and branches of the tree. It can be said that such works, which are too successful to be distinguished from wood and wooden structures can be viewed by the audience in different venues such as galleries and they invite viewers to nature.


  • Open Access

    Seramik Pişirme, Yeme-İçme ve Saklama Kaplarının Ergonomik Gelişim Süreci

    by Seyhan Yılmaz, Firdevs Müjde Gökbel

    İnsanoğlunun gündelik kullanım ihtiyacının önemli bir bölümünü oluşturan pişirme, yeme-içme ve saklama kapları ile sacayağı gibi seramik formlar, beslenme alışkanlıklarındaki değişimler ile birlikte evrilerek bugünkü durumuna ulaşmıştır. İlgili sürece etki eden en önemli unsurlardan biri olan ergonomi, tasarımın estetik yönü ile birlikte iç içe hareket etmektedir. Çelik ve bakır gibi malzemelerin henüz kullanılmadığı dönemlerde yiyeceklerin içinde pişirildiği, servis edildiği ve saklandığı birincil malzeme niteliğinde olan seramik, günümüzde yaygın kullanımını halen sürdürmektedir. Yukarıda belirtilen kullanım amaçlarına cevap veren, kolay şekillendirilme yönüyle öne çıkan seramik bünye, tasarım sürecinde ergonomik olasılıkları da artırdığı için vazgeçilmez bir malzeme konumundadır. Araştırma, öncelikli olarak gastronomi tarihinde pişirme, yeme-içme (servis elemanı) ve saklama elemanı olarak kullanılan seramik kapların ergonomik gelişimi incelenerek gerçekleştirilmiştir. Ortaya konulan ürünlerin kullanım amaçları irdelenirken biçim ve malzeme yönü ele alınmıştır. Özellikle olumsuz doğa koşulları ve savaşlar insanları yiyecek depolamaya itmiştir. Ayrıca medeniyetlerin yeme içme kültürleri de kap kacakların çeşitli biçimlerde tasarlanmasına yol açmıştır. Estetik kaygının da öne çıktığı ilgili formların ergonomik gelişimini etkileyen unsurlar arasında hizmet edeceği yiyecek-içecek türü, hijyen, kullanım kolaylığı, işlevsellik gibi unsurlar sayılabilir. Sonuç olarak pişirme, yeme-içme ve saklama kaplarının ergonomisinin tasarımcılar tarafından geçmişten günümüze geliştirildiği ve geliştirilmeye devam edeceği düşünülmektedir.