Ayse Busra Ozcan

Anaphylaxis is a life-threatening allergic reaction requiring rapid diagnosis and treatment, with epinephrine being the first-line treatment to manage symptoms and prevent complications. This study aims to increase awareness by evaluating anaphylaxis cases in the emergency department to guide patients and physicians in managing the condition. This retrospective study, conducted at Bezmialem Vakıf University Hospital between 2018 and 2022, evaluated adult anaphylaxis patients using the National Institute of Allergy and Infectious Disease 2021 guideline. Patients' demographic and clinical data were analyzed, with ethics committee approval obtained for the study. Of the 77 patients studied, 9 required IV epinephrine treatment. More than half of the patients were started on epinephrine within 1 hour of exposure to the allergen. And the only person who was arrested had more than 1 hour to reach epinephrine treatment. When diagnosing anaphylaxis, we should not hesitate to start adrenaline and switch to IV infusion, and we should get the patient to the necessary care and treatment as soon as possible.

Introduction: Diffuse axonal injury (DAI), microscopic damage to axons in the brain neural pathways, corpus callosum, and brain stem, is associated with significant mortality and morbidity. The treatment of patients with DAI is geared towards preventing secondary injuries and facilitating rehabilitation. Case Report: A 57-year-old male patient was brought to the emergency room by the EMS team with the complaint of seizures in the form of an incision on the scalp, change in consciousness, confusion and convulsions after he lost his head to a cutting tool at work. In his neurological examination, it was found that the pupils were isochoric, the patient had seizures repetitively every two minutes, his consciousness was confused, and he could not obey orders. The patient was intubated with the diagnosis of status epilepticus due to diffuse axonal damage after a sharp object injury and was followed up in the intensive care unit. The patient improved clinically after the intensive care unit and was discharged with a follow-up recommendation. Conclusion: The possibility of diffuse axonal damage due to the mechanism of the trauma should be considered in cases that are not of high severity and no etiology has been detected and presenting with post-traumatic unconsciousness.

Quincke's Disease or isolated uvular angioedema was described in 1882 by German physician Heinrich Quincke. It is a rare angioedema that only affects the upper airway.[1] It is characterized by swelling of the uvula, which rests on the tongue.When I worked in an earthquake zone, there were 2 Quincke's disease applications within a month. Two men, aged 37 and 41, were the patients. They applied to the emergency room with a complaint of foreign body swelling in the throat.There was no fever on physical examination in both of them. Respiratory rate, blood pressure, heart rate, and oxygen saturation were normal. Both were conscious, GKS 15, oriented and cooperative. There was no exposure to any allergens or medication use. No allergy-triggering factor could be identified in their history.They did not have any disease. It was learned that one of them had previously had the same attack on Mount Ararat, while the other patient had the first attack in his life. After 2 repeated doses of dexamethasone (8 mg), chlorpheniramine maleate and inhaled corticosteroid treatment, the patients' uvula edema resolved. Epinephrine was not administered to both patients. After eight hours of follow-up, they were discharged with a completely normal physical examinationThe fact that we encountered 2 cases of Quincke edema, a rare allergic reaction, within 1 month in a district public hospital with a low number of daily patient admissions in the period after the earthquake, made us think that asbestos and other substances that increased after the earthquake could trigger Quincke edema.

Yoğun bakımdaki invaziv girişimler arasında en yaygın uygulananlardan biri perkütan trakeostomidir. Ancak işlem sırasında aerosol yayılımı nedeni ile uygulayıcı için enfeksiyon bulaşma riski vardır. Oksijen değerleri kritik eşikte olan hastalar için cerrahi bir işlem olan perkütan trakeostomi sırasında hipoksemi riski bulunmaktadır. Dar lümenli bir tüp (Tritube) ile akış kontrollü ventilasyon yöntemi son yıllarda özellikle boyun cerrahisi vakalarında yaygınlaşmaya başlamıştır. Bu yöntemin yoğun bakımda perkütan trakeostomi vakalarında kullanılması, hem uygulayıcı için partikül maruziyetini en aza indirecek hem de işlem sırasında da sürekli ventilasyona devam edildiği için hastanın hipoksi riskini azaltacaktır. Bu olguda, dar lümenli tüp ile akış kontrollü ventilasyon modu kullanılarak uygulanan trakeostomi işlemi sunulmuştur.

Amaç: Koronavirüs hastalığı-2019 [coronavirus disease-2019 (COVID-19)] pnömonisi klinik seyri oldukça değişkendir. Ciddi akut solunum sıkıntısı sendromuna [acute respiratory distress syndrome (ARDS)] neden olduktan sonra hastaların ventilasyonu güçleşmektedir. Bu vaka serisinde, üçüncü basamak yoğun bakım ünitesinde mekanik ventilasyonla takip edilen şiddetli COVID-19 pnömonisi olan, aralıklı airway pressure release ventilation (APRV) modunda takip edilen hastalarımızın sonuçları sunulmuştur. Gereç ve Yöntemler: İleri COVID-19 yoğun bakım ünitesinde, pron pozisyondan fayda görmeyen ve derin hipoksiye ek olarak PaCO2 yüksekliği olan hastalarda ventilasyon APRV moduyla sağlandı. On sekiz yaş üstünde, mekanik ventilatörde ve APRV modunda takip edilen 22 hastanın sonuçları değerlendirildi. Hastaların vital bulguları, ventilasyon süreleri ve toleransları sedasyon açısından günlük olarak değerlendirildi ve kaydedildi. Komplikasyonlar ve ventilatör parametreleri kaydedildi. Bulgular: Takip ettiğimiz APRV modundaki 22 hastanın 5'inde cilt altı amfizemi oluştu. Beş hastanın herhangi birinde amfizem ilerlemedi. Pnömotoraks veya pnömomediastinum görülmedi. Yandaş hastalıklar ve ARDS'nin ciddiyetine bağlı olarak hastaların 12'si eksitus ilan edildi, diğerlerinde ise weaninge başlandı. Sonuç: ARDS hastalarında akciğer kompliyanslarının düşük olması ventilasyonu zorlaştırmaktadır. Geleneksel olarak düşük tidal volüm ventilasyonu en kabul gören yöntemdir. Hipoksiye ek olarak PaCO2 yüksekliği bulunan hastalarda APRV alternatif bir yöntem olarak literatürde yer almaktadır. APRV modunda hastaların sedasyon ihtiyacı ventilatör uyumu açısından oldukça elzemdir. Alveollerin tam olarak kapanmaması, APRV'nin atelektotravmadan koruması açısından etkilidir. COVID-19 pnömonisinin ağır ARDS'ye dönüştüğü ve akciğer kompliyansının ciddi oranda azaldığı hastalarda APRV modu alternatif olarak düşünülebilir.