Esra Tekmen

Amaç: Reaksiyon zamanı, dış ortamdan gelen uyarı ile bu uyarıya karşı verilen motor cevap arasında geçen süre olarak tanımlanmaktadır. Bireyin mental ve bedensel yorgunluk düzeyinin, kişinin ani uyaranları algılama ve buna karşılık bir cevap oluşturma becerilerinde önemli bir etken olduğu ve bu etkenlerin bireyin motor kabiliyetleri üzerindeki önemi çeşitli çalışmalarda vurgulanmıştır. Reaksiyon zamanını olumsuz yönde etkileyen birçok etken vardır. Bunlardan biri de kas yorgunluğudur. Kas yorgunluğu günlük aktivitelerimizde veya spor faaliyetleri sonrası sıklıkla karşılaştığımız istenmeyen fizyolojik bir durumdur. Çalışmanın amacı gerek mental gerek bedensel yorgunluğun, kişinin motor kabiliyetleri ve reaksiyon zamanı üzerindeki etkilerinin tespit edilmesidir. Gereç ve Yöntemler: Çalışma Diş Hekimliği Fakültesi Dönem I ve II olarak toplam 34 öğrencinin katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Tüm katılımcılardan gerek reaksiyon zamanına ilişkin ölçümler gerekse parmak vuru testi, protez laboratuvarına girmeden önce ve gün sonunda laboratuvar çalışması sona erdikten sonra iki kez alınmış ve sonuçlar önce ve sonra olacak şekilde karşılaştırılmıştır. Görsel, işitsel reaksiyon zamanları ve Parmak vuru testi bilgisayar tabanlı bir test kullanılarak değerlendirilmiştir. Katılımcıların yorgunluk düzeyleri Piper Yorgunluk Ölçeği ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Alınan sonuçlara göre tüm katılımcılarda yorgunluk düzeyi arttıkça basit, seçkili görsel ve işitsel reaksiyon zamanlarının uzadığı tespit edilmiştir. Tüm katılımcılarda yorgunluk düzeyi arttıkça parmak vuru sayısının azaldığı tespit edilmiştir. Cinsiyetlere göre yorgunluk düzeyi arttıkça basit görsel (p=0,810), seçkili görsel (p=0,548), işitsel reaksiyon zamanında (p=0,317) ve parmak vuru sayısında (p=0,297) anlamlı fark tespit edilememiştir. Sonuç: Uzun süreli yoğun pratik uygulamaların yorgunluk düzeylerini artırdığını ve bunun sonucunda reaksiyon zamanının uzadığı ve motor performansın azaldığını göstermektedir.

Objective: The clinical importance of the stapedius muscle has been particularly emphasized in several publications. The purpose of this study is to bibliometrically analyze all publications on the stapedius muscle and to determine research trends related to this muscle. Methods: The publications related to the stapedius muscle were identified by the Web of Science database. A total of 548 publications were discovered throughout the literature review. Bibliometric techniques were employed to analyze the identified publications (VOSviewer Version 1.6.13). Results: The first studies were conducted in the 1980s. The highest number of publications related to the stapedius muscle was in 2020 (22 studies), while the lowest was in 1985 (2 studies). Most of the publications (90.11%) were written in English. The USA was the most prolific nation, with John J. Guinan having written the most articles on the stapedius muscle. Harvard University was also the most prolific institution. Conclusion: The findings demonstrated the researchers' interest in the stapedius muscle and offered quantifiable information regarding the muscle's position within the scientific domain. Recent years have seen an increase in studies on this topic. To the best of our knowledge, it can be said that this study is the first bibliometric analysis on the stapedius muscle.