Yavuz Selim Karasu

The historical development of the concept of special needs has been shaped by the different perspectives of societies on individuals. Individuals in ancient times frequently considered the said con...

Bu araştırma, çocuk gelişimi lisans programlarında öğrenim gören erkek öğrencilerin mesleğe yönelik algılarını ve deneyimlerini toplumsal cinsiyet rolleri perspektifinden inceleyen temel nitel araştırma deseninde kurgulanmış bir çalışmadır. Araştırmaya Kırıkkale ve Atatürk Üniversitelerinde öğrenim gören, yaşları 19 ile 23 arasında değişen toplam 13 erkek öğrenci katılmıştır. Elde edilen bulgular, erkek öğrencilerin bölümü seçmesinde çocuk sevgisi ve sabır gibi içsel motivasyonların yanı sıra düşük sınav puanı ve zorunluluk gibi dışsal faktörlerin de etkili olduğunu göstermektedir. Çocuk gelişimi alanında azınlık olmaları nedeniyle öğretim elemanlarından pozitif ayrımcılık ve ilgi görseler de, mesleğin toplum tarafından kadınlarla özdeşleştirilmesi öğrencilerin sosyal izolasyon, yalnızlık ve ciddi bir motivasyon kaybı yaşamalarına, hatta okulu bırakmayı düşünmelerine yol açabilmektedir. Uygulama süreçlerinde ise erkek stajyerler, yanlış anlaşılma korkusuyla çocuklarla fiziksel temastan kaçınmakta, velilerin kadın öğretmen tercihleri, çocukların kendilerini öğretmen yerine "abi" olarak görmesi ve staj yapılan kurumlarda erkek tuvaleti bulunmaması gibi çeşitli fiziksel ve psikolojik zorluklarla mücadele etmektedirler. Gelecekte daha çok idari kadrolara yönelmeyi, kendi kreşlerini kurmayı veya fiziksel avantaj sağladığını düşündükleri özel eğitim alanında çalışmayı hedefleyen katılımcılar, alandaki cinsiyet eşitsizliğini kırmak adına YÖK ve MEB işbirliğiyle erkeklere özel kontenjan açılmasını ve bölümün erkek meslek liselerinde tanıtılmasını önermektedir.

Introduction: The world population is rapidly aging due to decreased fertility rates, increased longevity, and the development of preventive and curative health services. In general, women live longer than men and, therefore, are exposed to negative attitudes more frequently. No measurement tool currently exists that can reliably and validly assess people’s attitudes towards older women in Türkiye. Therefore, the Attitude Towards Older Women Scale is expected to significantly meet this need. Materials and Method: The study participants consisted of 512 students from a university in the Central Anatolia Region who were continuing their education and agreed to participate in the study voluntarily. Validity and reliability analyses were conducted, and the ‘Attitude Towards Older Women Scale,’ designed as a five-point Likert-type scale, was subjected to both exploratory and confirmatory factor analyses. Results: The 23-item “Attitude Towards Older Women Scale” consists of 9 items for positive attitudes and 14 items for negative attitudes. The total score that can be obtained from the scale varies between 23 and 115. The total score is obtained by summing the scores from the two factors in the scale. A high score indicates high positive attitudes towards older women, while a low score indicates low positive attitudes towards older women. Conclusion: According to the analysis results, the reliability and validity of the “Attitude Towards Older Women Scale” are at an acceptable level, indicating that the scale can be used to determine the attitudes of university students towards older women in Türkiye. Key Words: Aged; Attitude; Women; Students.