Alpaslan Durmuş
Research Subjects
Alpaslan Durmuş has a total of 6 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:
- Adem Başpınar
Kirklareli Universitesi
2 shared publications - Mehmet Hanefi Topal
Kırklareli Üniversitesi
2 shared publications - Kenan Menguc
Industrial Engineering, Istanbul Technical University, Beşiktaş/Istanbul/, Turkey
1 shared publication - Murat Şentürk
Department of Sociology, Faculty of Letters, İstanbul University, İstanbul 34134, Türkiye
1 shared publication - Raif Cergibozan
Kirklareli University
1 shared publication - Ömer Özdinç
SER Danışmanlık
1 shared publication
Latest Publications
- Open Access
- 6 May 2026
- Published by MDPI AG in Sustainability
- Vol. 18 (9) , 4596
A Conceptual Co-Design Co-Create Framework for Citizen Engagement in Disaster Risk Reduction and Resilience
Disasters pose severe threats to life, livelihoods, and socioeconomic stability globally, with disproportionate impacts on vulnerable groups. Despite growing recognition of the importance of citizen engagement in disaster risk reduction and resilience (D3R), existing participatory frameworks remain fragmented, predominantly top-down, and unsustainable beyond project funding cycles. There is a recognised need for an integrated conceptual framework that aims to systematically embed co-design and co-create principles into D3R governance while aiming to ensure the inclusion of vulnerable populations. This paper addresses this gap by presenting the Co-Design Co-Create Framework (CCF), a conceptual institutional model for citizen engagement in D3R. The CCF comprises six iterative phases—KNOW, RAISE AWARENESS, CO-DESIGN CO-CREATE, OUTREACH, KEEP ENGAGED, and EVALUATION—organized as a Living Lab ecosystem. Distinctive conceptual innovations include a Disaster Assembly mechanism designed to promote long-term sustainability through polycentric governance, explicit inclusion of vulnerable groups via Social Vulnerability Index assessment, proposed dual production of co-created policies and co-designed tangible solutions, and participatory tools including Policy Delphi and Storytelling. Unlike conventional time-bound initiatives, the CCF is designed to address critical gaps in existing disaster risk reduction (DRR) practices through embedded sustainability mechanisms, citizen empowerment aimed at Arnstein’s highest participation level, systematic knowledge-to-product translation, and bottom-up planning principles. This conceptual framework conceptualises disaster resilience as a continuously evolving, socially legitimate, and just process anchored in durable governance structures. Empirical validation through field implementation constitutes a direction for future research.
- 6 May 2026
- Published by MDPI AG in Sustainability
- Vol. 18 (9) , 4596
Open AccessA Conceptual Co-Design Co-Create Framework for Citizen Engagement in Disaster Risk Reduction and Resilience
Disasters pose severe threats to life, livelihoods, and socioeconomic stability globally, with disproportionate impacts on vulnerable groups. Despite growing recognition of the importance of citizen engagement in disaster risk reduction and resilience (D3R), existing participatory frameworks remain fragmented, predominantly top-down, and unsustainable beyond project funding cycles. There is a recognised need for an integrated conceptual framework that aims to systematically embed co-design and co-create principles into D3R governance while aiming to ensure the inclusion of vulnerable populations. This paper addresses this gap by presenting the Co-Design Co-Create Framework (CCF), a conceptual institutional model for citizen engagement in D3R. The CCF comprises six iterative phases—KNOW, RAISE AWARENESS, CO-DESIGN CO-CREATE, OUTREACH, KEEP ENGAGED, and EVALUATION—organized as a Living Lab ecosystem. Distinctive conceptual innovations include a Disaster Assembly mechanism designed to promote long-term sustainability through polycentric governance, explicit inclusion of vulnerable groups via Social Vulnerability Index assessment, proposed dual production of co-created policies and co-designed tangible solutions, and participatory tools including Policy Delphi and Storytelling. Unlike conventional time-bound initiatives, the CCF is designed to address critical gaps in existing disaster risk reduction (DRR) practices through embedded sustainability mechanisms, citizen empowerment aimed at Arnstein’s highest participation level, systematic knowledge-to-product translation, and bottom-up planning principles. This conceptual framework conceptualises disaster resilience as a continuously evolving, socially legitimate, and just process anchored in durable governance structures. Empirical validation through field implementation constitutes a direction for future research.
- Open Access
- 30 December 2025
- Published by S.S. Kafademi Bilimsel Araştırma ve Geliştirme Kooperatifi
- Vol. 1 (2)
Akademinin Esneyen Sınırları: Vatandaş Biliminin Meşruiyet Mücadelesi
Bu çalışma, vatandaş biliminin çağdaş araştırma yönetişiminde epistemik otoriteyi nasıl yeniden müzakereye açtığını açıklamak üzere bütünleşik bir kuramsal çerçeve sunmaktadır. Gieryn’in sınır çalışması, Merton’un kurumsal normlar kuramı, Foucault’nun iktidar-bilgi ilişkisi ve Latour’un aktör-ag kuramından oluşan dört Bilim ve Teknoloji Çalışmaları perspektifini sentezleyerek vatandaş bilimini Avrupa Birliği Ufuk 2020 ve Sorumlu Araştırma ve Inovasyon çerçevesinde çelişkili kurumsal baskılar altında işleyen bir pratik olarak kavramsallaştırıyoruz. Çalışmanın temel kuramsal katkısı, Collins ve Evans’ın genişleme-meşruiyet takası, Jasanoff’un birlikte üretim çerçevesi ve Frickel ile Moore’un işlenmemiş bilim kavramından hareketle geliştirilen “meşruiyet ikilemi” kavramıdır. Bu analitik araç, șu temel soruya yanıt aramaktadır: Katılımcılık ve demokratikleşmeyi açıkça destekleyen politika yönelimlerine rağmen epistemik otorite neden sistematik biçimde yeniden dağıtılamamaktadır? Önerdiğimiz çerçeve, bu yapısal uyumsuzluğun üç temel mekanizma aracılığıyla tezahür ettigini ileri sürmektedir: (i) Vatandaşların yalnızca veri kaynağı olarak konumlandırıldığı ve katkılarının ancak profesyonel doğrulamayla geçerlilik kazandığı nesneleştirme; (ii) araştırma gündemlerinin topluluk önceliklerinden akademik önceliklere sistematik kaymasını ifade eden epistemik sapma; (iii) uzmanlık iddialarının karar alma yetkisini merkezileştirmek için mobilize edildiği teknokratik yönetişim. Bu mekanizmalar, politika düzeyindeki meşruiyet talepleri (demokratikleşme, katılım, kapsayıcılık) ile akademik düzeydeki meşruiyet talepleri (sınır koruma, doğrulama denetimi, epistemik otorite) arasındaki yapısal gerilimin somut tezahürleridir. Analiz, söz konusu mekanizmaların hangi sınır koşulları altında şiddetlendiğini veya zayıfladığını da ortaya koymaktadır. Kısa vadeli fonlama döngüleri, dar değerlendirme kriterleri ve rekabetçi hibe ortamları bu mekanizmaları güçlendirirken; uzun vadeli topluluk ortaklıkları, çoğulcu doğrulama ölçütleri ve toplulukların kaynak kontrolü bunları zayıflatmaktadır. Bu çerçeve, katılımcı bilgi üretimine ilişkin mevcut STS kuramlarını neoliberal araştırma yönetişimi bağlamlarına genişleterek literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.
- 30 December 2025
- Published by S.S. Kafademi Bilimsel Araştırma ve Geliştirme Kooperatifi
- Vol. 1 (2)
Open AccessAkademinin Esneyen Sınırları: Vatandaş Biliminin Meşruiyet Mücadelesi
Bu çalışma, vatandaş biliminin çağdaş araştırma yönetişiminde epistemik otoriteyi nasıl yeniden müzakereye açtığını açıklamak üzere bütünleşik bir kuramsal çerçeve sunmaktadır. Gieryn’in sınır çalışması, Merton’un kurumsal normlar kuramı, Foucault’nun iktidar-bilgi ilişkisi ve Latour’un aktör-ag kuramından oluşan dört Bilim ve Teknoloji Çalışmaları perspektifini sentezleyerek vatandaş bilimini Avrupa Birliği Ufuk 2020 ve Sorumlu Araştırma ve Inovasyon çerçevesinde çelişkili kurumsal baskılar altında işleyen bir pratik olarak kavramsallaştırıyoruz. Çalışmanın temel kuramsal katkısı, Collins ve Evans’ın genişleme-meşruiyet takası, Jasanoff’un birlikte üretim çerçevesi ve Frickel ile Moore’un işlenmemiş bilim kavramından hareketle geliştirilen “meşruiyet ikilemi” kavramıdır. Bu analitik araç, șu temel soruya yanıt aramaktadır: Katılımcılık ve demokratikleşmeyi açıkça destekleyen politika yönelimlerine rağmen epistemik otorite neden sistematik biçimde yeniden dağıtılamamaktadır? Önerdiğimiz çerçeve, bu yapısal uyumsuzluğun üç temel mekanizma aracılığıyla tezahür ettigini ileri sürmektedir: (i) Vatandaşların yalnızca veri kaynağı olarak konumlandırıldığı ve katkılarının ancak profesyonel doğrulamayla geçerlilik kazandığı nesneleştirme; (ii) araştırma gündemlerinin topluluk önceliklerinden akademik önceliklere sistematik kaymasını ifade eden epistemik sapma; (iii) uzmanlık iddialarının karar alma yetkisini merkezileştirmek için mobilize edildiği teknokratik yönetişim. Bu mekanizmalar, politika düzeyindeki meşruiyet talepleri (demokratikleşme, katılım, kapsayıcılık) ile akademik düzeydeki meşruiyet talepleri (sınır koruma, doğrulama denetimi, epistemik otorite) arasındaki yapısal gerilimin somut tezahürleridir. Analiz, söz konusu mekanizmaların hangi sınır koşulları altında şiddetlendiğini veya zayıfladığını da ortaya koymaktadır. Kısa vadeli fonlama döngüleri, dar değerlendirme kriterleri ve rekabetçi hibe ortamları bu mekanizmaları güçlendirirken; uzun vadeli topluluk ortaklıkları, çoğulcu doğrulama ölçütleri ve toplulukların kaynak kontrolü bunları zayıflatmaktadır. Bu çerçeve, katılımcı bilgi üretimine ilişkin mevcut STS kuramlarını neoliberal araştırma yönetişimi bağlamlarına genişleterek literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.
- 19 November 2024
- Published by Taylor & Francis
- p. 278-280
Afterword