HCHamit Cihan

Hamit Cihan

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article


Hamit Cihan has a total of 29 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Evolution of physical and technical performance in the Turkish Super League

    by Abdullah Çetindemir, Erdi Tokul, Hamit Cihan, Olcay Mülazımoğlu, Erhan Işıkdemir, Çağatay Turan, Fabio Yuzo Nakamura, Ricardo Pimenta

    This study compared physical and technical performance parameters of matches across three consecutive seasons (2020–2023) in the Turkish Super League (TSL). A total of 936 official matches were analyzed. Four physical and fourteen technical performance parameters were evaluated using one-way analysis of variance (ANOVA) applied to season-averaged match data. Performance parameters demonstrated overall improvements across the three seasons; total distance covered (TD) ∼6% corresponding to a large effect size (ES) (p < .001, η 2 = 0.20), high-intensity running (HSR) ∼10% reflecting a medium ES (p < .001, η 2 = 0.12), sprint ∼20.3%; however, this change was associated with a small-to-medium ES (p < .001, η 2 = 0.10), maximal speed (MSS) ∼1.2% corresponded to a small ES (p < .001, η 2 = 0.06). Offensive performance showed gains in expected goals (xG) ∼13%, box entries ∼7.2%, passes ∼3%, completed passes ∼2.6%, key passes ∼20% and completed key passes ∼17.5% (all p < 0.05). Defensive actions also improved, with interceptions ∼5% and duels ∼4%, though the magnitude of change corresponded to a small effect size (η 2 ≈ 0.01). These findings suggest progressive enhanced physical and technical performance, indicating an overall increase in match intensity across seasons in the TSL.


  • Open Access

    Kas Asimetrisinin Sporda Rolü: Biyomekanik Temeller, Performans Yansımaları ve Yaralanma Risk Dinamikleri

    by Cengiz Ölmez, Soner Akgün, Akan Bayrakdar, Emre Karaduman, Halit Şar, Burakhan Aydemir, Doğa Comba, Çağlar Edis, Aysu Velimahmutoğlu, Cemrehan Gürler, et al.

    Bu bölüm, kas asimetrisinin sportif performans, biyomekanik denge ve yaralanma riski üzerindeki çok yönlü etkilerini kapsamlı biçimde incelemektedir. Kas asimetrisi, vücudun sağ ve sol tarafları arasındaki kuvvet, tork, aktivasyon ve morfolojik özelliklerdeki farklılıkları ifade eder ve özellikle unilateral yüklenmelerin baskın olduğu sporlarda belirgin şekilde ortaya çıkar. Güncel literatür, düşük düzeydeki asimetrilerin bazı branşlarda performans açısından adaptif bir rol üstlenebildiğini, buna karşın belirgin dengesizliklerin hareket ekonomisini bozarak eklem yüklenmesini artırdığını ve yaralanma riskini yükselttiğini göstermektedir. Bölümde, kas asimetrisinin nöromüsküler ve morfolojik temelleri ayrıntılı olarak ele alınmakta; motor ünite aktivasyonu, agonist–antagonist oranları ve kas-tendon mekaniklerinin hareket verimliliği üzerindeki rolü tartışılmaktadır. Ayrıca izokinetik dinamometri, EMG, fonksiyonel performans testleri ve giyilebilir sensörler gibi değerlendirme yöntemlerinin geçerlilik ve güvenirlik özellikleri açıklanmakta; %10–15 aralığındaki asimetri düzeylerinin potansiyel risk göstergesi olabileceğine değinilmektedir. Performans perspektifinden bakıldığında, sprint, sıçrama, yön değiştirme, tekme ve atış gibi hareketlerde görülen kuvvet dengesizliklerinin hem mekanik verimlilik hem de teknik uygulama üzerinde etkili olduğu vurgulanmaktadır. Yaralanma ekseninde ise H/Q oranı düşüklüğü, rotator cuff dengesizlikleri ve kalça–pelvis kontrol sorunlarının sakatlık insidansıyla ilişkisi literatür ışığında değerlendirilmektedir. Son olarak, unilateral kuvvet antrenmanları, nöromüsküler kontrol çalışmaları ve rehabilitasyon protokollerinin asimetri yönetimindeki yeri ele alınarak uygulayıcılara pratik öneriler sunulmaktadır. Bölüm, kas asimetrisinin spor biliminde hem performans optimizasyonu hem de yaralanma önleme açısından merkezi bir değişken olduğunu ortaya koymaktadır.

  • Open Access

    Futbolda Kurallı Oynanan Küçük Alan Oyunlarının Alan Büyüklüğüne Göre Fiziksel ve Fizyolojik Etkilerinin İncelenmesi

    by Cemrehan Gürler, Hamit Cihan, Abdullah Çetindemir

    Bu araştırmanın amacı, farklı saha ölçülerinde oynatılan kurallı ve kuralsız 5v5 küçük alan oyunlarının genç futbolcuların fiziksel ve fizyolojik performansları üzerindeki etkilerini incelemektir. Araştırmaya, profesyonel bir futbol takımının altyapısında (U16–U17) oynayan on erkek futbol oyuncusu (ortalama yaş = 16,59 ± 0,51 yıl) gönüllü olarak katılmıştır. Her katılımcı, dört farklı küçük alan oyunu formatında (kurallı küçük alan, kurallı büyük alan, serbest küçük alan, serbest büyük alan) oynamıştır. Oyunlar sırasında futbolcuların fiziksel ve fizyolojik performans değişkenleri elde edilmiştir. Araştırmada, Fizyolojik değişken olarak kalp atım sayısı (ortalama ve maksimal), fiziksel değişken olarak koşu mesafesi (m) ve hızı (km·s⁻¹) incelenmiştir. Ölçme aracı olarak telemetrik kalp atım hız monitörü (Polar V800, Polar Electro Oy, Finland) ve algılanan zorluk derecesi ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde SPSS 23.0 istatistik paket programı kullanılmıştır; tanımlayıcı istatistiklerin yanı sıra farklı oyun formatları arasındaki farklar Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi ile incelenmiştir (p < 0,05). Bulgular, saha büyüklüğü ve kural yapısının kalp atım sayısı, koşu mesafesi ve koşu hızı bakımından anlamlı farklılıklar yarattığını göstermiştir. Sonuç olarak, küçük alan oyunlarının tasarımında saha boyutları ve kural yapısının, antrenmanın fizyolojik yükünü belirlemede kritik bir rol oynadığı söylenebilir. Bu bulgular, antrenman planlaması ve yük yönetiminde uygulayıcılara yol gösterici nitelikte olup, gelecekteki araştırmalara referans oluşturabilecek değerli bilgiler sunmaktadır.

  • Open Access

    Gelecekte biyo-gruplama: Genç sporcularda etkili performans değerlendirmesi ve gelişimi için doğru yaklaşımı seçiyor muyuz?

    by Emre Karaduman, Soner Akgün, Akan Bayrakdar, Cengiz Ölmez, Halit Şar, Burakhan Aydemir, Doğa Comba, Çağlar Edis, Aysu Velimahmutoğlu, Cemrehan Gürler, et al.

    Biyo-gruplama, genç sporcuları kronolojik yaşlarından ziyade, biyolojik büyüme ve olgunlaşma durumlarına göre gruplandırma sürecini ifade eder. Aynı yaştaki gençler genellikle boyut, fiziksel işlev ve davranışsal olgunluk açısından önemli farklılıklar gösterebilir ve bazıları akranlarından daha erken veya daha geç olgunlaşabilir. Bu bireyler arası farklılıklar, özellikle sporcularda rekabet, antrenman ve yetenek belirleme açısından önemli etkiler ortaya çıkarır. Biyo-gruplama yaklaşımı, genç sporcuları biyolojik özelliklere göre gruplandırarak olgunluk eşleştirmesine izin verir. Mevcut kanıtlar, biyolojik gruplandırmanın rekabette adaleti artırdığını, teknik ve taktiksel katılımı teşvik ettiğini ve geç olgunlaşan sporcuların özgüvenini ve motivasyonunu desteklediğini göstermektedir. Ancak uygun antrenman yükleri, yaralanma önleme ve kondisyon değerlendirmesi için biyo-gruplamanın potansiyel yararı, özellikle ergenlik dönemindeki sporcularda daha yakından incelenmelidir. Bu genel bakış fizyolojik, psikolojik, sosyolojik ve uygulamalı spor bilimi perspektiflerini bir araya getirerek, biyolojik yaş gruplandırma çerçevesini genişletilmiş bir şekilde açıklamaktadır.

  • Open Access

    Futbolcularda Fonksiyonel Antrenmanın İncelenmesi

    by Burakhan Aydemir, Soner Akgün, Akan Bayrakdar, Emre Karaduman, Cengiz Ölmez, Halit Şar, Doğa Comba, Çağlar Edis, Aysu Velimahmutoğlu, Cemrehan Gürler, et al.

    Bu makale, futbolcularda fonksiyonel antrenmanın performans ve sakatlık önleme üzerindeki etkilerini incelemektedir. Makalede, fonksiyonel antrenmanın futbolcularda hız, çeviklik ve kas dayanıklılığı gibi performans kriterlerini artırdığı, aynı zamanda spor yaralanmalarının önlenmesine katkıda bulunduğu vurgulanmaktadır. Araştırmalar, düzenli fonksiyonel antrenman uygulayan futbolcularda kas-iskelet sistemi sakatlıklarının daha az görüldüğünü göstermektedir. Ayrıca, bu antrenman türünün oyuncuların oyun sırasında daha etkin ve verimli hareket etmelerini sağladığı belirtilmiştir. Araştırmada, antrenman programlarının bireysel ihtiyaçlara ve sporcunun seviyesine göre planlanmasının önemi de vurgulanmaktadır. Sonuç olarak, fonksiyonel antrenman futbolcularda hem performans artışı hem de sakatlık riskinin azaltılması açısından etkili bir yöntem olarak önerilmektedir. Bu bulgular, antrenörler ve spor bilimcileri için, oyuncuların fiziksel kapasitesini artıracak ve uzun vadede sağlıklı kalmalarını destekleyecek programlar geliştirme konusunda yol gösterici niteliktedir.

  • Open Access

    Elit Futbolcularda Aktivasyon Sonrası Potansiyasyonun Akut Performans Çıktılarına Etkisi: Sistematik Derleme

    by Akan Bayrakdar, Bahadır Altay, Soner Akgün, Emre Karaduman, Cengiz Ölmez, Halit Şar, Burakhan Aydemir, Doğa Comba, Çağlar Edis, Aysu Velimahmutoğlu, et al.

    Bu sistematik derlemenin amacı aktivasyon sonrası potansiyasyon (PAP) protokollerinin elit futbolcularda sprint, sıçrama ve çeviklik gibi akut performans çıktıları üzerindeki etkilerini incelemektir. Çalışma, PRISMA yönergelerine uygun olarak yürütülmüş; 2010–2025 yılları arasında yayımlanan deneysel çalışmalar PubMed, Scopus, Web of Science ve Google akademik veri tabanlarında taranmıştır. Dahil edilme kriterleri yalnızca elit futbolcularda uygulanmış PAP protokollerini ve akut performans ölçümlerini raporlayan çalışmaları kapsamıştır. Derleme bulguları, uygun yüklenme şiddeti ve yeterli toparlanma aralığıyla uygulanan PAP protokollerinin özellikle kısa mesafe sprint, dikey sıçrama ve yön değiştirme performanslarında kısa süreli fakat anlamlı gelişmeler sağladığını göstermektedir. Bununla birlikte, etki büyüklüğü kullanılan egzersizin türüne, sporcuların antrenman geçmişine ve uygulama–test arasındaki sürelere bağlı olarak değişkenlik göstermektedir. Sonuç olarak, PAP protokollerinin elit futbolcularda akut performansı artırma potansiyeli güçlüdür; ancak en etkili uygulama parametrelerinin belirlenebilmesi için farklı yaş gruplarında, pozisyonlarda ve sezon dönemlerinde daha fazla kontrollü araştırmaya ihtiyaç vardır.

  • Open Access

    Tenis Sporunda Isınma ve Soğuma Süreçlerinin Performans Üzerindeki Bilimsel Etkileri

    by Halit Şar, Soner Akgün, Akan Bayrakdar, Emre Karaduman, Cengiz Ölmez, Burakhan Aydemir, Doğa Comba, Çağlar Edis, Aysu Velimahmutoğlu, Cemrehan Gürler, et al.

    Bu bölüm tenis branşında ısınma ve soğuma süreçlerinin performans üzerindeki bilimsel etkilerini ortaya koymaktadır. Tenis yapısı gereği dayanıklılık, kuvvet, çeviklik, reaksiyon, denge, koordinasyon gibi birçok fiziksel parametrenin önemli olduğu bir branştır. Bireysel spor olan teniste bu fizyolojik parametreleri daha iyi kullanmak adına ısınma ve soğuma egzersizleri çok önemli bir yere sahiptir. Isınmanın temel amacı, organizmayı fiziksel yüklenmeye fizyolojik, biyokimyasal ve nöromüsküler açıdan hazırlamaktır. Bu süreçte vücutta meydana gelen değişiklikler, yalnızca kas sıcaklığındaki artışla sınırlı kalmaz; aynı zamanda kalp-damar sistemi, solunum sistemi, kas-iskelet sistemi ve sinir sistemi düzeyinde çok sayıda uyum tepkisini içerir. Tenis gibi patlayıcı güç, reaksiyon hızı ve çeviklik gerektiren sporlarda, bu fizyolojik hazırlığın doğru şekilde gerçekleştirilmesi performansın sürdürülebilirliği için kritik önem taşır. Isınmanın etkisi kadar antrenman veya maç sonu soğuma egzersizleri de tenis sporu için çok büyük bir öneme sahiptir. Teniste soğuma, aynı zamanda maç sonrası mental geçiş sürecinin bir parçasıdır. Sporcunun zihinsel olarak maçın stresinden uzaklaşmasını sağlar ve bilişsel yükü azaltır. Bölümde ısınma ve soğuma egzersizlerinin türleri ve bu egzersizlerin tenis branşında ve sporcuda yarattığı etkiler yer almaktadır. Tenis branşında hangi ısınma ve soğuma egzersizlerinin daha büyük öneme sahip olduğu ve sporcuda yarattığı etkilere değinilmiştir.

  • Open Access

    Basketbolcularda Hareket ve Antrenman Bilimi: Basketbolun Fiziksel ve Fizyolojik Talepleri

    by Doğa Comba, Soner Akgün, Akan Bayrakdar, Emre Karaduman, Cengiz Ölmez, Halit Şar, Burakhan Aydemir, Çağlar Edis, Aysu Velimahmutoğlu, Cemrehan Gürler, et al.

    Basketbol, yüksek yoğunluklu sprintler, ani yön değiştirmeler, sıçramalar, ikili mücadeleler ve karar verme süreçlerinin bir arada yürütüldüğü çok yönlü bir spor dalıdır. Bu dinamik yapısı nedeniyle basketbolcuların performansı yalnızca teknik becerilere değil, aynı zamanda hareket verimliliği, enerji sistemi adaptasyonları ve nöromüsküler kapasiteye de bağlıdır. Hareket bilimi, sporcuların biyomekanik hizalanma, motor kontrol, eklem stabilitesi ve kinetik/kinematik parametreler açısından analiz edilmesini sağlarken, antrenman bilimi ise bu gereksinimleri destekleyen kuvvet, hız, dayanıklılık ve pliometrik adaptasyonların planlı biçimde geliştirilmesini hedefler. Modern basketbolda performans optimizasyonu ile sakatlık riskinin azaltılması amacıyla bu iki alanın bütüncül bir yaklaşımla ele alınması giderek önem kazanmaktadır. Günümüzde kuvvet platformları, IMU sensörler, GPS/LPS tabanlı sistemler ve kas oksijenasyonu ölçüm teknolojileri gibi araçların kullanımıyla sporcuların yüklenme profilleri ve fizyolojik tepkileri daha hassas biçimde izlenebilmektedir. Bu bölüm, basketbolda hareket ve antrenman biliminin temel prensiplerini açıklamakta; biyomekanik parametreler, fizyolojik adaptasyonlar, antrenman modelleri, yüklenme yönetimi, yorgunluk takibi, performans analizi ve sakatlık önleme stratejilerini güncel bilimsel veriler ışığında tartışmaktadır. Ayrıca kadın-erkek basketbolcular arasındaki fizyolojik farklılıklara ve genç-elit sporcu profillerine ilişkin bulgulara da odaklanılmaktadır.

  • Open Access

    The Relationships between Hop and Return Test, Linear Sprint and Change of Direction Sprint Performance

    by Çağlar Edis, Aysu Velimahmutoğlu, Soner Akgün, Akan Bayrakdar, Emre Karaduman, Cengiz Ölmez, Halit Şar, Burakhan Aydemir, Doğa Comba, Cemrehan Gürler, et al.

    Numerous studies in the literature have examined the relationship between athletes' strength levels and their speed and change-of-direction running skills. However, no study has been found that examines the relationship between the hop and return strength test, which requires jumping and turning, and speed and change-of-direction running skills. The aim of this study was to examine the relationship between hop and return test (changing direction to the right and left with one leg) with speed and direction-changing runs. A total of 47 male football players who train regularly participated in the study (Age (years): 15.38±1.294, height (cm): 171.73±9.150, weight (kg): 64.52±11.046, Bmi: 21,64±2,121). The athletes' hop and return strength test was performed using a force platform. For the speed test, a 20-m linear sprint was used, and for the change-of-direction running test, the Illinois agility test was applied. In the analysis of the obtained data, the Shapiro-Wilk test revealed that the data did not fit a normal distribution, and Spearman's rank correlation coefficient analyses were used for the correlation analysis. While negative correlations were obtained between athletes' peak take-off and peak landing forces (n) and change-of-direction running and 20-m sprint tests (r values between -0.403** and -0.663**), positive correlations were found between concentric and eccentric muscle contraction times (ms) and 20-m sprint and Illinois agility times (r values between 0.318* and 0.520**). The findings revealed that athletes' hop and return strength levels are related to their 20-m sprint and agility skills, and that this testing method can provide important information for evaluating athletes' performance. Coaches' preference for hop and return strength tests, such as vertical jump tests, can provide important information for evaluating athletes' performance.