Utku Işık

This study aimed to examine the relationship between Mental Health Continuum and Positive Self-Perception among university student-athletes participating in racket sports and to determine whether these variables differed according to gender, sports branch, and self-description. The study included 215 licensed university student-athletes participating in table tennis (n = 92), badminton (n = 90), and tennis (n = 33). Data were collected using the Sport Mental Health Continuum-Short Form (Sport MHC-SF) and the Oxford Positive Self Scale. Statistical analyses were performed using IBM SPSS Statistics 26.0. As the data did not meet the assumption of normality, non-parametric tests were conducted. The Mann–Whitney U test was used to examine gender differences, the Kruskal–Wallis H test to compare sports branch and self-description groups, and Spearman’s rho correlation analysis to examine relationships between the study variables. No statistically significant differences were found according to gender or sports branch in Emotional Well-Being, Social Well-Being, Psychological Well-Being, Mental Health Continuum Total Score, Competence, Resilience, Enjoyment, Character, or Positive Self-Perception Total Score (p > .05). However, significant differences were found among self-description groups in Competence (χ²(4) = 10.97, p = .027), Enjoyment (χ²(4) = 20.38, p < .001), and Positive Self-Perception Total Score (χ²(4) = 10.53, p = .032). Subjective Well-Being, Social Well-Being, Psychological Well-Being, and Mental Health Continuum Total Score were positively and significantly correlated with Competence, Resilience, Enjoyment, Character, and Positive Self-Perception Total Score (r = .232–.403, p ≤ .001). Mental Health Continuum Total Score was also positively correlated with Positive Self-Perception Total Score (r = .334, p < .001). These findings suggest that Mental Health Continuum and Positive Self-Perception are associated among university student-athletes, while selected Positive Self-Perception dimensions vary according to self-description.

Bu çalışma, yükseköğretim kurumlarında görev yapan öğretim üyeleri ve öğretim elemanlarının algıladıkları örgütsel etik iklim ile örgütsel iletişim iklimi arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla yürütülmüştür. Örgütsel iklim, çalışanların kurum politikaları ve uygulamaları hakkındaki ortak algılarını yansıtan çok boyutlu bir yapıdır. Bu bağlamda iletişim, sadece bir bilgi akışı aracı değil; aynı zamanda güven, koordinasyon ve sosyal bütünleşmenin temel mekanizmasıdır. Etik iklim ise örgütteki doğru ve yanlış davranışlara yönelik normatif çerçeveyi belirler. Çalışma, bu iki kritik unsur arasındaki etkileşimin akademik personelin motivasyonu, iş birliği ve kurumsal bağlılığı üzerindeki etkilerini anlamayı hedeflemektedir. Akademik yaşamın kendine özgü yapısı, özerklik ihtiyacı, entelektüel rekabet ve yayın baskısı gibi faktörler, etik ve iletişim ikliminin etkilerini daha belirgin hâle getirmektedir. Araştırma, nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeline dayandırılarak tasarlanmıştır. Örneklem, kolayda örnekleme yöntemiyle seçilen ve Türkiye'deki çeşitli üniversitelerde görev yapan 193 akademik personelden (119 öğretim üyesi, 74 öğretim elemanı) oluşmaktadır. Katılımcıların yaş ortalaması 35.54 yıl olup, %62.7'si erkek, %37.3'ü kadındır. Veriler, Kişisel Bilgi Formu, Örgütsel Etik İklimi Ölçeği (9 madde, 2 alt boyut) ve Örgütsel İletişim İklimi Ölçeği (30 madde, 2 alt boyut) kullanılarak çevrim içi anket aracılığıyla toplanmıştır. Elde edilen verilerin analizinde betimsel istatistikler, Pearson korelasyon analizi, bağımsız gruplar t-testi ve çoklu doğrusal regresyon analizi kullanılmıştır. Kullanılan ölçeklerin güvenilirlik düzeylerinin oldukça yüksek olduğu (Cronbach Alfa katsayıları .85 ile .97 arasında) tespit edilmiştir. Araştırma bulguları, akademik personelin örgütsel etik ve iletişim iklimine yönelik algılarının orta düzeyin üzerinde ve genel olarak olumlu olduğunu göstermektedir. Örgütsel etik iklim ortalaması 3.56, örgütsel iletişim iklimi ortalaması 3.45 olarak hesaplanmıştır. Korelasyon analizi sonucunda, örgütsel etik iklim ile örgütsel iletişim iklimi arasında pozitif yönlü, yüksek düzeyde ve istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki (r = .850, p < .01) bulunmuştur. Regresyon analizi ise örgütsel etik iklimin, örgütsel iletişim iklimindeki toplam varyansın %73'ünü açıkladığını ortaya koymuştur. Özellikle "Davranışlara Yönelik İklim" alt boyutu, "Kurallara Yönelik İklim" boyutuna kıyasla iletişim ikliminin daha güçlü bir yordayıcısı olarak öne çıkmıştır. Bu durum, kurumlarda sadece yazılı kuralların bulunmasının yeterli olmadığını, etik ihlallere karşı gösterilen tutarlı ve adil tepkilerin daha kritik bir rol oynadığını vurgulamaktadır. Demografik değişkenler açısından incelendiğinde, akademik unvan değişkeninin katılımcıların algıları üzerinde anlamlı bir farklılık yaratmadığı görülmüştür. Ancak cinsiyet değişkenine göre, erkek akademisyenlerin iletişim iklimi algılarının kadın akademisyenlere kıyasla anlamlı derecede daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Medeni durum değişkeninde ise bekâr katılımcıların hem etik iklim hem de iletişim iklimi algılarının evli katılımcılardan daha yüksek olduğu bulunmuştur. Sonuç olarak, yükseköğretim kurumlarında pozitif bir iletişim ortamının tesis edilmesinde etik iklimin merkezi bir role sahip olduğu kanıtlanmıştır. Üniversite yönetimlerinin etik ihlalleri şeffaf ve adil bir şekilde ele alması, akademik liderlerin güvene dayalı iletişimi desteklemesi, akademik personelin geri bildirimde bulunabileceği güvenli iletişim kanalları oluşturulması ve kadın akademisyenlerin iletişim iklimi algılarını iyileştirecek eşitlikçi politikaların geliştirilmesi önerilmektedir.

Background: Sport and Exercise Psychology (SEP) has evolved significantly as a scientific discipline, yet comprehensive mapping of its intellectual structure, thematic evolution, and research trends remains limited, particularly for the period encompassing recent methodological and conceptual advances. Aims: This study mapped the bibliometric landscape of SEP research indexed in Scopus (2005–May 2025) and synthesised high-quality empirical evidence to address six research questions, identifying knowledge gaps and future directions. Methods: A dual-method approach combined bibliometric analysis of 2,637 Scopus-indexed articles using VOSviewer software with a PRISMA-guided systematic literature review. The search strategy employed the query TITLE (“Sport and Exercise Psychology”) in the Scopus database, limited to English-language original research articles published between 2005 and May 2025. Bibliometric indicators included publication trends, citation patterns, author productivity (Lotka's Law), journal distribution (Bradford's Law), geographical contributions, and keyword co-occurrence networks. Thirty high-quality empirical studies were reviewed to address six research questions spanning motivation, identity, professional practice, mental health interventions, methodology, and psychological risks. Results: Annual publication growth averaged 13.43%, peaking at 293 articles in 2024. The United States, United Kingdom, and Australia dominated output (32% combined). “Physical activity,” “exercise,” and “mental health” emerged as dominant themes, reflecting expansion beyond performance psychology toward holistic wellbeing. Conceptual structure analysis revealed four primary dimensions: sport motivation and performance, exercise and mental health, youth sport and education, and cognitive aspects. The systematic review identified three cross-cutting themes: progressive methodological pluralism, tension between globalising professional standards and culturally responsive practice, and convergence of researcher epistemology with practitioner identity formation. Conclusion: SEP demonstrates robust growth and increasing methodological sophistication, yet geographical disparities, underrepresented populations, and research-practice gaps require strategic attention to enhance global applicability and the implementation of evidence-based practice. This study contributes to the field by presenting the first integrated bibliometric-systematic review of SEP over two decades, offering a two-method framework that combines structural mapping of knowledge production with a substantial synthesis of empirical evidence, and an approach that has been underutilized in previous SEP reviews.

This study aimed to adapt the Exercise Motivation and Gains Inventory (EMGI) for use in the Turkish context and to evaluate its psychometric properties. The study sample consisted of 197 undergraduate students (aged 18–26 years; 72 females and 125 males). The EMGI comprises 51 items distributed across 14 subscales, rated on a 4-point Likert scale ranging from “not at all true for me” (0) to “very true for me” (4). Validity and reliability analyses were conducted separately for both the motivation and gains inventories, and factor analyses were performed to examine the relationships between these two dimensions. After the exclusion of outliers, analyses addressing linguistic equivalence, content validity, construct validity, and convergent and discriminant validity were carried out. The back- translation method was used to ensure linguistic equivalence, and Lawshe’s (1975) method was applied to assess content validity. Construct validity was examined through confirmatory factor analysis (CFA), and model fit indices were calculated to evaluate the factorial structure. Convergent and discriminant validity were assessed through Average Variance Extracted (AVE), Composite Reliability (CR), MaxR(H) coefficients, inter-factor correlations, and Heterotrait-Monotrait (HTMT) ratio analyses. Cronbach’s alpha coefficients were computed to evaluate internal consistency reliability. The findings indicated that both the motivation and gains inventories demonstrated satisfactory levels of validity and reliability. This study introduces a culturally adapted and psychometrically sound measurement tool into the Turkish literature, providing a robust foundation for future research exploring the relationships between exercise motivation, perceived gains, and psychological well-being, as well as their implications for exercise participation behaviors in Türkiye.

Background: The aim of this study was to determine the role of physical activity on mental health. This topic is essential, as physical activity is widely recognized for its potential impact on mental health outcomes, including well-being and resilience. However, there remains a need for further research on how specific types and levels of activity contribute to mental health, particularly among young people. Methods: The study group consisted of 427 students studying at universities in Turkey. Data were collected through the Personal Information Form, the International Physical Activity Questionnaire-Short Form, the Warwick-Edinburgh Mental Well-Being Scale Short Form, the Psychological Resilience Scale (Short Form), and the Psychological Vulnerability Scale. Skewness and kurtosis values were used to analyze the normality of data distribution. MANOVA, Chi-Square Test, Pearson correlation coefficient, and Multiple Stepwise Regression tests were conducted for data analysis. Results: The results showed that female students were more inactive and engaged in less vigorous activities than males (p < 0.05). In contrast, the proportional distribution of physical activity levels by grade level was similar (p > 0.05). Descriptive findings indicated that students displayed relatively high levels of psychological vulnerability. Mental health components were found to be interrelated (p < 0.05). Physically active students exhibited higher levels of mental well-being and psychological resilience and lower levels of psychological vulnerability (p < 0.05). Finally, walking emerged as the best predictor of students’ psychological resilience and mental well-being, and along with moderate levels of physical activity, it significantly contributed to improved mental well-being (p < 0.05). Conclusions: This research shows that participation in physical activity increases university students’ mental resilience, reduces their psychological vulnerability and supports their mental well-being. In particular, walking and moderate physical activity were found to have the strongest effects. The results emphasise that physical activity promotion is a critical requirement for improving students’ mental health.

This study examined the effects of virtual exercise participation on leisure motivation, psychological well-being, and performance outcomes. A sample of 110 university students (Xage = 21.49 ± 1.82) participated in a virtual cycling simulation over an approximate eight-week period, performing individually, in a group setting, and then as teammates with an unfamiliar partner. For each session, performance indicators—completion time, average heart rate, cadence, power output, and calorie expenditure—were recorded. The Leisure Motivation Scale and Psychological Well-Being Scale were administered before the initial ride and after the final ride. Analysis using Repeated Measure ANOVA (Analysis of variance) revealed significant differences in performance metrics across the three exercise conditions. Pairwise Comparisons with Bonferroni correction indicated specific differences between group configurations, and a Paired Sample t-test showed notable changes in leisure motivation and psychological well-being from pre- to post-test. These findings highlight the role of social context in virtual exercise performance and its impact on participants’ motivational and psychological outcomes.

Bu çalışmada, eğitim psikolojisi derslerine ilişkin beş farklı akademik sınavda Dunning-Kruger etkisinin üniversite öğrencileri arasında gözlemlenip gözlemlenmediğini incelemek amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemi, 19-23 yaşları arasında, yerel bir üniversitede öğrenim gören 44 üniversite öğrencisinden oluşmuştur. Katılımcılar, bir saatlik bir eğitim psikolojisi dersinin hemen ardından, her biri on sorudan oluşan beş sınavı tamamlamışlardır. Her sınavın sonunda, katılımcılar hem not tahminlerini hem de bu tahminlere olan güven düzeylerini bildirmiş, ayrıca sınav zorluk düzeylerini değerlendirmiştir. İstatistiksel analizden önce, her bir sınavın medyanı esas alınarak katılımcılar yüksek ve düşük performans gösteren öğrenciler olarak iki gruba ayrılmıştır. Katılımcıların not tahminlerinin doğruluğu, tahmin edilen not ile gerçek not arasındaki fark üzerinden hesaplanmıştır. Daha sonra, düşük ve yüksek performans gösteren öğrenciler arasında not tahminlerinin doğruluğu, tahmine olan güven düzeyi ve sınav zorluğu algısı açısından farklılıkların olup olmadığını belirlemek amacıyla bir dizi eşleştirilmiş örneklem t-testi gerçekleştirilmiştir. Analiz sonuçları, dört sınavda yüksek ve düşük performans gösteren gruplar arasında not tahminleri, tahminlere olan güven ve algılanan sınav zorluğu açısından anlamlı bir fark bulunmadığını ortaya konmuştur. Bununla birlikte, düşük performans gösteren öğrencilerin, tahmin ettikleri not ile gerçek notları arasındaki farkın daha büyük olduğu tespit edilmiştir. Diğer bir deyişle, beş sınavın dördünde, düşük performans gösteren öğrenciler, yüksek performans gösteren öğrencilere kıyasla notlarını daha fazla abartma eğilimi göstermiştir.

Bu araştırmanın temel amacı, son yıllarda uluslararası literatürde sıklıkla karşılaştığımız "sessiz istifa" kavramını spor organizasyonları kapsamında inceleyerek, Türkçe bir ölçme aracı olarak literatüre kazandırılmasıdır. Araştırma kurumsal ortamlarda henüz etkili bir şekilde ele alınmayan sessiz istifanın anlaşılmasını, kavramsallaştırılmasını ve etkin bir şekilde ölçülmesini amaçlamaktadır. Çalışmanın evrenini Türkiye’de farklı spor örgütlerinde görev yapan veya yapmış olan çalışanlar oluşturmaktadır. Çalışmaya dahil edilecek olan örneklem sayısı G*Power analizi ile belirlenmiştir. Çalışmaya toplam 215 katılımcı dâhil edilmiştir. Çalışmanın temelini oluşturan “Quiet Quitting Scale” ölçeği tek alt boyut ve 10 maddeden oluşmaktadır. Karranive ark. (2024) tarafından geliştirilen ölçek çalışanların sessizce işten ayrılma davranışlarının anlamaya yönelik olarak geliştirilen bir ölçektir. Ölçek Türkçe’ye uyarlanırken sistematik olarak bazı belli başlı bazı aşamalar izlenmiştir. Dilsel eşdeğerlik çalışmasının ardından sırasıyla içerik, yapı ve yakınsak geçerlik analizlerine tabi tutulmuştur. Yapılan analizler ile geçerlik ve güvenirlik testleri sonucunda elde edilen puanlar Sessiz İstifa Ölçeğinin 10 maddeli ve tek alt boyutlu yapısını desteklemektedir. Spor örgütleri içerisinde yer alan çalışanların sessiz istifa davranışlarının ortaya konulması ve hangi değişkenlerden etkilendiğinin açıklanması spor örgütlerinin gelişimlerine katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Özellikle spor örgütü çalışanlarının motivasyonları, iş performansı ve tatmini, bağlılık düzeyleri ve iş ve yaşam doyumları gibi farklı parametrelerle sessiz istifa düzeyleri arasındaki ilişkiler araştırılabilir.

Spor yönetimi alanında yapılan çalışmalarda, spor taraftar topluluklarının sosyalleşme süreçlerini anlamak için çok sayıda bakış açısı sunulmuştur. Bu araştırmalar teorik olarak sosyoloji, psikoloji, tüketici davranışı ve pazarlama alanlarından yararlanan çok disiplinli bir yaklaşıma dayanmaktadır. Spor kulüpleri, belirli coğrafi toplulukların kültürel ve sembolik temsilleri olmaları bakımından diğer işletmelerden farklıdır. Spor takımları memleketlerini temsil ettikleri için; bölge sakinlerini çekerek, sürdürülebilir taraftar kitlelerini genişletirler. Bu noktada spor takımları bölge sakinlerinin sosyalleşme sürecinde de katalizör görevi görürler. Bu nedenle, hem başarılı bir takım yönetimi elde etmek hem de sosyal gruplar ve topluluklar arasında olumlu bir etki yaratmak için spor takımlarının yerel topluluklarındaki temsil statülerini sürdürmeleri önemlidir. Takım temsilinin doğrudan ölçülmesi, takım temsilinin nasıl oluştuğunun anlaşılması, yerel sakinlerin bir takıma nasıl bağlandığının ortaya konulması ve taraftar ve takımlar arasındaki ilişkinin daha iyi anlaşılması için olanak sağlayacaktır. Bu noktalardan hareketle çalışmamızın amacı, Asada ve Reifurth (2023) tarafından geliştirilen “Team Representation Scale” ölçeğinin Türkiye örneklemine yönelik sınanmasıdır. Araştırmanın evrenini Türkiye’de farklı takımları destekleyen bireyler oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklem grubunu ise kartopu yöntemi aracılığıyla ulaşılan ve İzmir’de yaşayan (Xyaş=28,10±11,22) 411 kişi oluşturmaktadır. Çalışmanın temelini oluşturan “Team Represantation Scale” ölçeği 5 alt boyut (Normatif, Somut, Tanımlayıcı, Sembolik, Toplam) ve 20 maddeden oluşmaktadır. Ölçek 7’li likert (1-Kesinlikle Katılmıyorum, 7=Kesinlikle Katılıyorum) ile derecelendirilmiştir. Ölçek uyarlanırken sırasıyla dilsel eşdeğerlilik analizi, kapsam geçerliliği, yapı geçerliliği, yakınsak ve ayrışım geçerliliği analizlerine tabi tutularak son şeklini almıştır. Ölçeğin Güvenirliliğini test etmek amacıyla Cronbach’ s Alpha iç tutarlılık katsayısından yararlanılmıştır. Analiz sonuçları incelendiğinde; kapsam geçerliliği için her alt maddenin KGO’sunun 0,80’i, her faktörün KGİ’sinin de 0,67’yi aştığı tespit edilmiştir. Ölçeğin yapı geçerliliğini sınamak amacıyla DFA analizi gerçekleştirilmiş ve toplam uyum indeksi (GFI=0,902) ve karşılaştırmalı uyum indeksi (CFI=0,939) önerilen eşik değerleri geçmiştir. Tahmin edilen hataların ortalama karekökü ise 0,076 olarak tespit edilmiştir. Bu sonuçlar modelin verilere iyi uyum sağladığını göstermektedir. Yakınsak geçerliği test etmek için MSV

Our study aims to explore the factors affecting the stress levels and coping mechanisms of parents with children on the autism spectrum in patriarchal societies. The study group consisted of fathers (n = 183; x̅=44.6) of children diagnosed with autism between the ages of 18–55 living in Izmir province. As a data collection tool; ‘Personal Information Form’ prepared by the researcher to determine the socio-demographic characteristics of Turkish fathers; ‘Stress Self-Assessment Checklist (SSAC)’, ‘Ways of Coping Questionnaire (WCQ)’ was used. It is crucial for partners of children with autism spectrum disorder (ASD) to support each other, a principle that holds true for fathers within patriarchal structures as well. Simply put, when parents of autistic individuals support each other, stress levels are reduced. Additionally, increased enrollment of the child in specialized education, especially those incorporating physical activities, serves as a stress-reducing factor. Another significant factor in reducing stress is the employment status of the mother. According to this finding, in patriarchal societies (such as ours), mothers are not obligated to stay at home and care for the child; they can pursue employment. Indeed, a noteworthy outcome of our study is the decrease in paternal stress when the mother is employed.