MEMehmet Erdogan

Mehmet Erdogan

*This is an algorithmically generated author record based on publicly available information.

Current Organizations / Institutes

The organizations/institutes from the scholar's latest article

Previous Organizations / Institutes

The organizations / institutes from the scholar's other articles in the past ten years


Mehmet Erdogan has a total of 24 co-authors. Here are the top co-authors by number of shared publications:


Latest Publications

  • Düşük Özkütleli Fe-Mn-Al-C Çelikleri ve Deformasyon Mekanizmaları

    by Eda Simge Turgut, Özge Sakallı, Ali Arslan Kaya, Mehmet Erdoğan

    Otomotivde yakıt tasarrufu anlamına gelen ağırlık azaltılması, kullanılan yapısal çeliklerde sadece mukavetmet artışıyla belirli ölçüde sağlanabilir. Yeni nesil çeliklerde, yüksek mukavemete ilaveten, özkütledeki azalma yolu ile de ağırlık tasarrufu mümkündür. Çeliklerin 7.8 g/cm3 konvansiyonel özkütle değeri, L-IP (Lightweight Steel with Induced Plasticity) çeliklerde 6.4g/cm3’e kadar düşürülebilmiştir. Fe-Mn-Al-C esaslı alaşım sistemi yarattığı düşük özkütle sayesinde, otomotiv uygulamaları için çok çekici yeni nesil bir malzeme grubu oluşturmaktadır. Bu alaşım sistemi içinde bulunan çelikleri daha önemli kılan bir diğer özellikleri gösterdikleri yüksek deformasyon sertleşmesi ve söz konusu deformasyon sertleşmesini, çarpışma gibi yüksek deformasyon hızlarında bile sunabilmeleridir. Sıra dışı mühendislik özelliklerini Fe-Mn-Al-C çeliklerinde mümkün kılan mekanizmalar, yüksek deformasyon koşullarında ileri yüksek dayanımlı çeliklerde sıklıkla gözlenen ikizlenme kaynaklı plastisite (TWIP) ve dönüşüm kaynaklı plastisiteye (TRIP) ek olarak kayma bandı kaynaklı plastisite, mikrobant kaynaklı plastisite ve dinamik kayma bandı incelmesi gibi mekanizmalardır. Söz konusu sistem, içerdigi fazlar açısından da konvansiyonel çeliklerden çok farklıdır. Sistemin östenit ve ferrit gibi bilindik ana bileşenleri, kappa karbür, B2, DO3 gibi deformasyon mekanizmalarında yer alan fazları, β-Mn gibi kırılganlık yaratan intermetalik bileşenleri vardır. Temelde Fe-Mn-Al sistemi üzerine kurulu bu yeni sınıf çeliklerde bilindik çeliklerdeki kavramlar yeterli değildir. Bu yazı, Fe-Mn-Al-C esaslı çeliklerinin özelliklerini ve deformasyon sırasında oluşan deformasyon mekanizmalarını sunmaktadır.

  • Open Access

    Dönüşüm Kaynaklı Plastisite (TRIP) ve Üçüncü Nesil İleri Yüksek Mukavemetli Çelikler Üzerine Bir İnceleme

    by Onur Okur, Mehmet Erdoğan

    Elektrikli araçların kullanımı artarken araçların ağırlığının azaltılması ise yakıt tasarrufu için elzemdir. Bu ise sacların kesit kalınlığının azaltılması ile mümkündür. Araç ağırlığının yaklaşık %70’ini demir esaslı malzemeler oluşturduğundan bu yolla büyük oranda ağırlık tasarrufu yapılabilmektedir. İnce sacların çarpışma anında yeterince koruyamama riski vardır. Bu yüzden araştırmalar hem yüksek mukavemet hem de şekillendirilebilirlik dengesi sunan İleri Yüksek Mukavemetli Çelikler (İYMÇ) üzerinde yoğunlaşmıştır. Özellikle, 3. Nesil İYMÇ’ler araştırmacıların ilgisini çekmektedir. Bunlar birinci nesilden daha yüksek mekanik özellikler vadederken, 2. Nesile kıyasla ucuzdurlar. 3. Nesil İYMÇ’ler genellikle çok fazlı mikroyapıya sahiptir ve fazların mikroyapıda bulundukları oranda çeliğin özelliklerini etkilemektedirler. Böylece farklı özelliklere sahip fazların sinerjetik etkisi ile çeliğin özellikleri istenildiği gibi ayarlanabilmektedir. Bu fazların içerisinde kalıntı östenit (KÖ) fazı, bu fazın miktarı ve kararlılığı önemlidir. Yüksek miktarda ve iyi kararlılığa sahip KÖ, deformasyon ile aşama aşama martensite dönüşerek plastik kararsızlığı yüksek gerinim bölgelerine ötelemekte ve çeliğin hasara uğramasını geciktirmektedir. Bu mekanizma TRIP etkisi olarak adlandırılmaktadır. Bu durum çeliklerin yüksek mekanik özelliklere sahip olmasının başlıca sebebidir. Yapılan bu inceleme ile TRIP mekanizması, dönüşüm kinetiği ve KÖ kararlılığını etkileyen faktörler incelenmiştir. 3. Nesil İYMÇ’lerinden Su Verme ve Paylaştırma Çelikleri, Orta Mn’lı Çelikler ve Karbürsüz Beynitik Çelikler irdelenerek termomekanik ve ısıl işlem süreçlerinin mikroyapıya etkisi açıklanmıştır.


  • Influence of partitioning treatment on microstructure and mechanical properties of an alloyed ductile iron austempered at different temperatures

    by Burak Nalcaci, Kemal Davut, Maximilian Neite, Sebastian Münstermann, Mehmet Erdogan

    The present study was conducted to uncover effects of partitioning treatment on Cu–Ni–Mo alloyed ductile iron (DI) austempered at different temperatures. For this purpose, the DI samples, produced via sand casting, were austenitized at 900 °C for 60 min, followed by austempering at the temperatures of 275–325–375 °C for 120 min and afterwards a partitioning treatment was applied at 200 °C for 15 min. In the characterization studies, dilatometer, image analysis, JMat-Pro, mechanical tests, XRD, optical microscope, and scanning electron microscope (SEM) equipped with EBSD detector were utilized. Characterization studies showed that the effects of partitioning treatment were directly correlated with austempering temperature and high carbon austenite volume fraction changed in the range of 19.48–35.45%. That redistribution of carbon (C) between bainitic ferrite and high carbon austenite occurred, in turn, the carbon content of high carbon austenite increased with the partitioning treatment irrespective of austempering temperature were uncovered. Furthermore, the partitioning treatment considerably changed the grain morphologies of both high carbon austenite and banitic ferrite. As a consequence of these microstructural differences, the highest tensile strength of 1489.2 MPa was established in the sample austempered at 275 °C and partitioned at 200 °C, whereas the highest ductility of 5.61% acquired at the austempering temperature of 375 °C.


  • Impact toughness improvement of high boron-chromium steel by different isothermal heat treatment durations

    by Ömer Faruk Murathan, Kadir Kocatepe, Mehmet Erdoğan

    This research investigates the improvement of impact toughness by changing isothermal heat treatment time for an alloy having high boron/chromium constituents. Different boron contents (0.5–5.00 wt% B) were added into high chromium steel by sand casting. Along with JMatPro program, dilatometry used to calculate critical temperatures and transformation diagrams as well. After austenization at 1050 °C for an hour, at 390 °C high B/Cr alloys isothermally heat treated for three different time intervals (24, 96, and 168 h). According to experimental findings, isothermal heat treatment enhanced hardness and impact toughness of the alloys (excluding 3.10 and 4.75 wt% boron containing alloys) due to the elimination of microsegregations and lowering carboboride sharpness. However, for every alloy wear resistance was not affected by isothermal heat treatment because carbide/boride fraction controls wear properties of the high B/Cr alloys. According to scanning electron microscope microstructures, cleavage fracture, and plowing were observed in isothermally heat treated specimens. It is noted that, isothermal heat treatment time showed no effect in mechanical properties of the high B/Cr alloys because the large amount of alloying elements shifted the phase transformation curve longer times which was more than JMatPro estimations.


  • Influence of two-step austempering at different temperatures on mechanical and microstructural properties of AISI 9254 high silicon steel

    by Burak Nalcaci, Meltem Baysun, Abdollah Bahador, Junko Umeda, Sebastian Münstermann, Ali Arslan Kaya, Mehmet Erdogan

    This study was undertaken to understand the effects of two-step austempering treatment on an AISI 9254 high silicon steel towards tailoring the properties as desired while simultaneously employing the benefits of high and low austempering temperatures. The samples were initially austenitized at 850°C for 20 min, followed by austempering in a salt bath at the temperatures of 250–270–290°C for 20 min during the first stage. Subsequently, a second stage austempering was carried out by raising the temperature of the salt bath to 300°C at an average heating rate of 0.5°C/min, and the samples were kept in the salt bath for achieving a total austempering time of 120 min including the heating time. A conventional single-stage austempering was also conducted for comparison purposes, in which the austenitization temperature, the austempering temperatures and total time (stage I and stage II, i.e. 120 min) were kept the same for the benchmark samples. In the characterization studies, tensile test, hardness test, XRD analysis, optical microscope and field emission-scanning electron microscope (FE-SEM) equipped with EBSD detector were utilized. The findings of this study indicated that lowering the austempering temperature resulted in refining the structure with a decrease in the amount of austenite. According to the carbon content analysis through XRD patterns, the two-step austempering processes appeared to have considerably increased the carbon content of the austenite irrespective of austempering temperature. The best ultimate tensile strength (U.T.S) of 2194 MPa was achieved in the conventionally austempered sample at the lowest temperature of 250°C, while the best yield strength (Y.S.) of 1753 MPa was reached in the stepped austempered sample initially at 250°C followed by 300°C. In general, two-step austempering process led to a higher yield strength while affecting the ultimate tensile strength and total elongation depending on the austempering temperature.


  • Çift Fazlı (α + M) Küresel Grafitli Dökme Demirlerde Martenzit Hacim Oranı-Mekanik Özellikler-Dislokasyon Yoğunluğu Arasındaki İlişkilerin İncelenmesi

    by Burak Nalçaci, Volkan Kiliçli, Mehmet Erdoğan

    Bu çalışmada, çift fazlı (α+M) küresel grafitli dökme demirlerde (ÇF-KGDD) martenzit hacim oranı-mekanik özellikler-dislokasyon yoğunluğu arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Farklı faz hacim oranlarında martenzit ve ötektoid öncesi ferritten oluşan çift fazlı mikroyapılar 770°C, 775°C ve 780°C ara kritik kısmi östenitleme sıcaklıklarından oda sıcaklığındaki suda soğutularak üretilmiştir. Mikroyapı karakterizasyon çalışmaları optik mikroskop, taramalı elektron mikroskobu (SEM) ve X-Işını kırınım (XRD) analizi teknikleri kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Mekanik özelliklerin belirlenmesi için çekme ve sertlik testleri yapılmıştır. Dislokasyon yoğunluğu XRD desenlerinden faydalanılarak Williamson-Hall (W-H) eşitliği ile hesaplanmıştır. Artan arakritik östenitleme sıcaklığıyla martenzit hacim oranı ve dislokasyon yoğunluğunun arttığı belirlenmiştir. Martenzit hacim oranı arttıkça sertlik, akma ve çekme dayanımı arttığı, toplam % uzama azaldığı ve kırılma modunun sünekten-gevreğe geçtiği gözlemlenmiştir.


  • Su Verilmiş AISI 52100 Çeliğinde Metalografik Numune Hazırlama İşlemlerinin Kalıntı Östenit Hacim Oranına Etkisi

    by Burak Nalçaci, Volkan Kiliçli, Mehmet Erdoğan

    Metalografik incelemelerde numune hazırlama işlemleri malzeme karakterizasyonunda temel basamaklardan biri olup, numune hazırlama işlemlerinin mikroyapıyı oluşturan fazların kararlılığında değişkenliğe sebebiyet vermesi yapılan deneysel çalışmanın yorumlanmasında hatalara neden olabilmektedir. Bu çalışmada, su verilmiş AISI 52100 çeliğinde metalografik numune hazırlama işlemlerinde (zımpara+polisaj) uygulanan yükün kalıntı östenit hacim oranına etkisi araştırılmıştır. Farklı yükler (20N, 40N, 80N, 100N) altında hazırlanan numuneler optik mikroskop, SEM ile incelenmiş ve XRD analizleri yapılmıştır. Kalıntı östenit miktarı XRD analizinin doğrudan karşılaştırılması yöntemiyle hesaplanmıştır. Yüzey pürüzlülüğünün XRD desenlerine etkilerini belirlemek amacıyla yüzey pürüzlülüğü ölçümleri yapılmıştır. Uygulanan yükün kalıntı östeniti martensite dönüştürme ve bu dönüşüm sonrasında makro sertlikte artış ihtimalini değerlendirmek amacıyla sertlik ölçümleri gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmalar sonucunda farklı yükler altında hazırlanan metalografi inceleme numunelerinin optik mikroskop, SEM ile mikroyapı incelemeleri ve XRD analizleri kalıntı östenit hacim oranında dikkate değer bir farklılığın oluşmadığını göstermiştir. Kalıntı östenit faz hacim oranında değişimin gözlemlenmemesinin sebebi olarak kalıntı östenit hacim oranının az olması (